yirmisekizyaşımdan

 kendimi çok değersiz, reddedilmiş ve tongaya düşürülmüş hissediyorum. yalnız başıma kalıp bir süre kendime yaslanarak ve kendime şefkat verip farkındalığımı yükselterek geçirmek istiyorum. tongaya düşürülmüş, aptal yerine konmuşluk hissinden nefret ediyorum. öyle bir şey oldu mu ondan da emin değilim. reddedilmişlik ise kendimi ne kadar verici, sunucu olarak gördüğümle alakalı. ben 28 yaşında, sınırlarımı çok iyi çizen ve bunların arkasında duran, saftiriklikten kurtulmuş biri olmak istiyorum. puştluğu ve orospu çocukluğunu 10 km'den tanıyıp ondan uzak duran. kendimi ve içimdeki güzelliği ve iyiliği önüme gelene sunmayan. belki daha asık suratlı ama kuşkusuz daha korunaklı. gerçekten kalabalıktan aşırı sosyal olmaktan nefret ediyorum. içe çekildiğim dönemlerde mutluyum. olmayacak insanların peşinden gitmek huyum artık beni çok bunalttı. bana yazık değil mi? bu ülke güler yüzlü insanların küçük ve hor görüldüğü bir ülke. neden üzüleyim ben? yazık değil mi bana? bir yıl içim kan ağl...

 2011 yılında bir blog açmış, büyümüş, anneannemi kaybetmiş, şirazem kaymış, kaybolmuş ve sonra dayımın intiharına tanık olmuştum. sonra ve esnasında bir dolu hatalar, korkular, yanılgılar ve yalnızlık ile hüzünle karışık deliliğin sınırında günler olmuştu. biraz zaman geçmiş ve vicdanımın yangısıyla kendimi özümle buluşturmuş, canım yana yana ve bunu kendimi hatırlata hatırlata kendimi kendim etmiştim. güzel günler, umutlu ve keyifli günler. sonra tekrar büyük bir kayboluş, canavarların arasında bir kahraman mitosuna sığınarak özümü doğru tutmaya çalışma, yetişkinliğe geçiş, hayvandan bozma insanların arasında mide bulantısı ile geçen günler, doğru bildiğim her şeyi yanlış ve kendimi eksik ve büzük sandığım günler. Allah'ın bana tekrar ruh üflemesi. kendimi bana hediye etmesi. kendimle olan savaşımın bitmesi. bitiyor olması en azından. insan ile insan görünümlü hayvaniler arasındaki farkı algılamam. doğru bildiğim bütün ilke ve prensiplerin aslında bu hayvaniler tarafından yok say...